ศีลหรือข้อควรละเว้น ทั้งความคิด คำพูด และการกระทำ เพื่อให้พ้นจากเหตุแห่งปัญหาชีวิต การถือศีลนั้น ต้องมีครบสามประการคือ การไม่กระทำการผิดศีลด้วยตนเอง การไม่ยุยงส่งเสริมให้ผู้อื่นผิดศีล และการไม่ยินดี เมื่อเห็นผู้อื่นผิดศีล โดยศีลแบ่งออกเป็นระดับๆ ดั้งนี้

• ศีล ๕
• ศีล ๘
• ศีล ๑๐
• ศีล ๒๒๗

ซึ่งผู้รักษาศีลนั้นต้องมีสติอยู่ตลอดเวลา ไม่ให้ตนเองพลั่งเผลอไป ผิดศีล ไม่ว่าจะเป็น ความคิด คำพูด หรือการกระทำ

ถึงอย่างไรก็ตามศีลนั้นดูที่เจตนาเป็นสำคัญ เช่น การดื่มสุราหากดื่มเนื่องจากรักษาอาการเจ็บป่วย และดื่มเท่าที่จำเป็น ย่อมไม่ถือว่าตนตกเป็นทาสแห่งอบายมุข เป็นต้น แต่ไม่ใช่ผู้แอบบอ้างว่ารักษาตนเพราะหาเหตุที่ดื่มสุรา ถ้าเป็นแบบนี้ ก็เท่ากับตกเป็นทาสของอบายมุข พาตนเองผิดศีลอย่างน้อยถึง สองข้อ รวมข้อพูดโกหก อีกข้อหนึ่ง

การถือศีลแบ่งออกเป็น การถือศีลเป็นครั้งเป็นคราว เช่นเมื่อร่วมงานบุญรับศีลรับพรจากพระ พอจบงานบุญก็ไม่ได้ นึกถึง ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามกิเลสตัณหา ดีขึ้นมาหน่อยก็เป็นระดับที่ ฉุกคิดได้เป็นครั้งคราว รู้จักระงับห้ามใจได้บ้าง แต่ก็ย่อมดีกว่าไม่ระงับ ละเว้นเอาเสียเลย การถือศีลที่ผู้คนนับถือว่าบริสุทธิ์ คือการถือศีลอย่างเด็ดขาด ถาวร ไม่ยุ่งเกี่ยวข้องแวะไปตลอดชีวิตทั้งความคิดว่าอยากกระทำ คำพูดว่าอยากกระทำ และการลงมือกระทำ แรกๆ อาจเริ่มทีละข้อสองข้อ และพัฒนาเพิ่มขึ้น ย่อมสร้างกุศล พาตน และคนรอบข้างให้ห่างไกลปัญหาได้ไม่น้อย

ร่วม อนุโมทนา โดย

---